३९. आज पुन्हा एकदा..

आज पुन्हा एकदा,
तुझी खूप आठवण आली.

आशेचा एक छोटासा किरण,
आज पुन्हा एकदा,
क्षितिजावर उजळत राहिला.

क्षणार्धात झरझर सरकत गेलं,
डोळ्यांपुढे आयुष्य,
पांढरपेशा सरधोपट जगण्याला,
तुझी अदृश्य जांभळी किनार,
कायमच सोबत करत होती.

तुझ्या काळ्याभोर डोळ्यांतला चंद्र,
अजूनही घालत होता साकडं,
ग्रहणापासून सुटण्याचं.
अन माझे निस्तेज डोळे,
त्याला तेजवायचं त्राण नसल्याची,
असहाय्य कबुली देत.

खरंच नाही का?
तुझा चंद्रच वेगळा,
त्याचं तेजही वेगळंच.

पण तरीही,
आज पुन्हा एकदा,
तुझी खूप भरभरून आठवण आली.

आशेचा एक छोटासा किरण,
आज पुन्हा एकदा,
क्षितिजावर उजळायच्या प्रयत्नात,
काळ्या ढगांआड विरून गेला.

पाऊस भरून बरसणार आज रात्री.
समांतर जिणे सांधण्या पाहतो मी,
जगावेगळे मागणे मागतो मी.

बरसता तुफानी सरी श्रावणाच्या,
फुले दोन, केशी तुझ्या, माळतो मी.

निरोपास आतच अडे पापण्यांच्या,
तुझी आसवे दोन, सांभाळतो मी.

धुसर होत जाता खुणा भाळण्याच्या,
गुरफटून अंधार कवटाळतो मी.

तुझ्या अंगणी पारिजाता पखरण्या,
धुमारे तटी आज जोपासतो मी.

उणे अधिक की अधिक होते उणे, हेच,
गणित रोज सोडायला टाळतो मी.

अताशा पडूनी किती पीळ जीवा,
सुतासारखा का सरळ वागतो मी?

खुणा सोबतीच्या हरवल्या कधीच्या,
पुरावे निरर्थकच धुंडाळतो मी..

(वृत्त : भुजंगप्रयात
रदीफः मी
लगावली : लगागा लगागा लगागा लगागा )
चांदणे आहे खरे की भास नुसता?
पैंजणी पाऊल की आभास नुसता?

निसटली नाती, अडकले शब्द ओठी,
भावनांचा काय अट्टाहास नुसता?

चोर बनले साव, मांडत डाव खोटे,
प्राक्तनी मीरा, तुझा, उपहास नुसता..

रात्र आली पोटुशी, ही दु:ख लपवत,
रोज सोशीला कळांचा, त्रास नुसता..

मागता इच्छामरण मी, हसत त्याने,
जीवनाचा काचला गळफास नुसता.. 

बोचता "निवडुंग" सरले सर्व मागे,
उमजला मजही उशीरा, फार्स नुसता..

(वृत्त : मंजुघोषा
रदीफ :नुसता
लगावली : गालगागा गालगागा गालगागा)

३६. मुक्काम..

अपनी मर्जीसे, कहाँ अपने सफर के हम हैं,
रुख हवाओंका जिधर का है, उधर के हम हैं..

वारं बदललं. आयुष्याचे मार्गही बदलायला लागलेत. आणि मुक्काम?

मुक्काम.. हं..

आज नको उद्या करू म्हणत कितीही लांबणीवर टाकत राहिलं तरी तो दिवस उजाडलाच. शेवटचा दिवस, मुक्काम हलवावाच लागणार म्हणून नाइलाजाने का होईना तो उठला. अनिच्छेनेच सर्व काही पसारा गोळा करायला सुरूवात केली. स्वत:च्या नकळत आवराआवर. मन कुठेतरी दूर भरकटलेलं, आणि हात यांत्रिकपणे चालत राहिलेले..

एक एक शर्ट गोळा करत त्याच्या सोबतच्या कित्येक आठवणी मनभर गोळा होत राहिल्या. ह्म्म्म्म.. हा हिरवा शर्ट आणि तो चेक्सचा, किती आवडीने तिने तुझ्यासाठी निवडला होता. अख्खं दुकान पालथं घालून, शंभर एक शर्ट ट्राय करून झाल्यावर कुठे मनासारखा मिळालेला. आणि मग दमून भागून कॉफी पिताना तिच्या चेहर्‍यावरचं समाधान. हं.. व्यवस्थित घडी घालून ठेवताना, त्या आठवणीही तशाच अलवारतेने मनाच्या कोपर्‍यात सांभाळून ठेवत..

हा शर्ट तर अजूनही तसाच आहे, कडक इस्त्रीसहीत. इतके दिवस लक्ष कसं गेलं नाही आपलं? वर्ष होऊन गेलं असेल, कधीच घातला कसा नाही? ह्मम्म्म.. तसाच घडी ना मोडत बॅगेत, आणि हे काय, किती जुने शर्ट आहेत हे? तसेच ठेवलेले. सहा सात वर्ष होऊन गेली असतील ना? दर वेळी फेकून द्यायचा विचार मनात आलेला, पण मन धजावलंच नाही कधी. कसं फेकून द्यावंसं वाटेल? आपल्या शरीराबरोबर मनाशीही एकरूप झालेली ही वस्त्रं. कित्येक कडूगोड आठवणी पाहिलेले, जगलेले. आज ही नकोच वाटतंय फेकून द्यायला. पण नाही, शेवटचा हात फिरवून त्यांना अलविदा करावाच. कधी ना कधी करावाच लागणार आहे ना. जीवनातली काही वर्ष तुम्ही सोबत जगलात माझ्या, आता सोबत नसाल, पण तुमची जागा मनात अजून तशीच आहे. तशीच राहील..

सर्व कपडे पॅक तर झालेत. पुस्तकं पण गोळा करून भरलीत हळूहळू. सामानच असतं किती तुझ्याकडे असं? विंचवाचं बिर्‍हाड पाठीवर. कधी काही पसारा वाढवलाच नाही मुद्दामहून. फक्त कपडे आणि पुस्तकं. नाही होय करत झालंय की जवळजवळ सगळं पॅक.

"खरंच झालंय सगळं पॅक? खरंच का?"
"अरे हो, तेवढा कोपर्‍यात एक बॉक्स आहे, ते सामान फक्त राहिलंय. बाकी सगळं तर झालंच आहे की."
"मग पॅकिंग झालंय असं काय म्हणतोस? पॅकिंग तर अजून सुरू व्हायचंय. खरं सांग मला, सकाळपासून तुला तो बॉक्स दिसत होता, पण तू बाकीच्या गोष्टीच का पॅक करत बसलास? मुद्दाम दुर्लक्ष का करत होतास, का टाळत होतास? का सगळ्यात शेवटी ठेवलास तो?"
"अरे असं काही नाही, तो पण पॅक करणारच आहे ना आता. सगळं झाल्यावर करावा म्हटलं, एवढंच काय ते."
"खरंच..?"
"ह्ंम्म्म्म...."
"कुणाशी खोटं बोलशील? स्वत:शीच?"
"........."
"आणि इथल्या आठवणींचं काय? त्या कधी पॅक करणार आहेस? आणि कश्या?"
"ह्म्म्म्म....तुला खरं सांगू? मन धजावतच नाही रे अजिबात. तो बॉक्स उघडायला आणि इथल्या सगळ्या आठवणी गोळा करायला. सहन नाही होणार ते.."
"म्हणून तुला म्हणत होतो, पॅकिंग तर अजून चालू व्हायचंय तुझं. आता खरी सुरुवात आहे. सगळं तुझंच आहे, घेवून तर जावं लागणारंच.."
"........"

मेरा कुछ सामान, तुम्हारे पास पडा है..
सावन के कुछ भीगे दिन रखे हैं
और मेरे एक ख़त में लिपटी रात पडी हैं..

धडधडत्या हृदयानंच त्याने बॉक्स उघडला. काय काय आणि किती सारं आहे आत. इतके दिवस मुद्दामहून बाजूला सारून ठेवलेलं. पहिलीच हाताला लागली ती तुझी फोटोफ्रेम. किती गोड हसतेस ना त्यात.. सहजच हात फिरवला तर पण हे काय धूळ साचून राहिलीय यावर? पुसता पुसता तुझी प्रतिमाही पुसटशी होत राहिली, धूसर.. ह्म्म्म्म.. चालायचंच.. खूप सारी ग्रीटींग्ज, कित्येकशी पत्रं.. किती सार्‍या आठवणी सामावलेली.. कॉफीची बिलं, मूव्हीची तिकीटं, बसची तिकीटं, सगळं सगळं आहे तसंच, किती दिवसांपासून जपून ठेवलेलं.. सगळंच धूसर झालंय ना पण आता? आपल्या नात्यासारखंच.. विरून चाललंय कुठेतरी..

एक सौ सोलह चाँद की रातें, एक तुम्हारे काँधे का तील
गीली मेहंदी की खुशबू, झूठमूठ के शिकवे कुछ
झूठमूठ के वादे भी..

आजूबाजूला पाहिलं तर चार भिंती त्याच्यासारख्याच केविलवाण्या झालेल्या.. त्यांनाही काय सांगू आणि काय नको असं झालेलं.. रात्र रात्रभर मारलेल्या गप्पा, तिचा आवाज ऐकण्यासाठी युगासारखा घालवलेला एक एक क्षण.. तिचं बोलणं, तिचं चालणं, तिचं हसणं, आणि काय काय.. बोलत नाही म्हणून आलेला राग, भिंतीवर आपटलेला फोन, आणि नंतर तिच्यासोबत बोलताना कधीच नाहीसा झालेला राग.. कसल्या कसल्या गप्पा, कसले प्लानिंग, आणि अजून किती काही.. तिच्या विरहात झिंगलेल्या कित्येक रात्री, सिगरेटच्या धुरात गुदमरून गेलेल्या या भिंती सगळं काही सांगत राहिल्या त्याला.. त्याच्याबरोबर आसवांचे कढ पचवत राहिल्या..

आता घरात थांबणं शक्यच नव्हतं, तसाच तो गॅलरीत आला.. पायर्‍यांवर बसला. तिच्यावर चिडून, खूप सारं भांडून, एवढा अबोला धरून, आणि मग हसून खेळून बोललेलं सर्व काही त्यांनी पाहिलेलं.. त्याही त्याच्यासारख्याच कुठेतरी शून्यात पाहत राहिल्या..

पतझड़ में कुछ पत्तों के गिराने की आहट,
कानों में एक बार पहन के लौट आई थी..
पतझड़ की वो शांख अभी तक काँप रही हैं,
वो शांख गिरा दो..

तिच्यासोबत बोलताना कायम त्या समोरच्या झाडाची पानं सळसळायची.. मधुर संगीताची साथ द्यायची.. आज सगळं काही शांत आहे पण.. आणि बाजूची ती दोन नारळाची झाडं, अगदी एकमेकांत गुरफटून गेलेली, जणू तोरण बांधल्यासारखी. त्यांच्या झावळ्यांतून दिसणारा चंद्र पाहिला की, त्याला हमखास ती हळूच चेहर्‍यावरचा पदर बाजूला सारत आहे असं वाटत राहायचं..

हम्म्म.. इथल्या प्रत्येक गोष्टीत किती सजीव आठवणी भरून राहिल्यात ना? कसं गोळा करणार हे सगळं? आणि किती? अजिबात राहवेना म्हणून परत आत येवून दार धाडकन आपटून दिलं त्याने..

"कुठेयस तू? झालं तुझं समाधान? हेच पाहिजे होतं ना तुला?"
"ह्म्म्म्म.. तसं नाहीये काही. तुझंच आहे ते सगळं, तुला घेवून जायचंय सोबत ना.."
"हं.... एवढं ओझं सहन नाही होणार आता मला.. सहन करण्याच्या पलीकडे गेलंय सगळं.."
"इसी को जिंदगी कहते हैं दोस्त! ये बोझ भी उठाना ही होगा तुम्हें.."
"........"

--------------------------------------------------------------------------------------------

"काय करतोयस?"
"काही नाही गं.. काय करणार आहे? बसलोय.."
"हो का? आज सामान शिफ्ट करणार होतास ना? नुसता बसलाय की बसला बसलायेस?"
"करायचंय ना.. सामान पॅक करताना, ब्रेक घेतला मध्येच.. आणि तुला काय वाटतं, आज गटारी आहे ना?"
"थोडीफार तरी शरम तुला?"
"शरम काय त्यात? हे ऐक.. जगजीत काय गायलाय अरे..

ठुकराओ.. ठुकराओ अब के प्यार करो,
मैं नशे में हूँ,
जो चाहो मेरे यार करो,
मैं नशे में हूँ.."

"झालं? झालं बोलून?"
"ह्म्म्म्म्म...."
"तुला फक्त कारणं पाहिजे असतात ना? आज काय तर गटारी, काल काय तर हे, उद्या काय तर ते, नाही का? काहीतरी कारण पाहिजे ना फक्त?"
"........."
"कधी बंद करणार आहेस हे सगळं?"
"माहीत नाही, तसं ही कोणत्या साल्याला जास्त जगायचंय?"
"शहाणपणा पुरे झाला.. कधी सुधारणार आहेस?"
"माहीत नाही.."
"कधी स्वतःच्या भविष्याबद्दल विचार केलायेस?"
"नाही.."
"जीवनात काय करायचंय पुढे हे ठरवलयंस?"
"माहीत नाही.."
"किती दिवस असे पुढे ढकलत राहणार आहेस?"
"आय डोंट नो.."
"तुला कधी आनंदी जीवन जगावसंच वाटत नाही का रे?"
"अरे, आनंदी जीवन? हेहे.. ते काय असतं आणि? मला तर माहीत नाही बुवा.. पण त्याच्यावरून हे आठवलं बघ.. लक्ष देवून ऐक..

मैने दिल से कहाँ, ढूँढ लाना खुशी,
नासमझ लाया गम, तो ये गम ही सही..
बेचारा कहाँ जानता हैं, खलीश है ये क्या खला है?
शहर भर की खुशी से, ये दर्द मेरा भला हैं,
जश्न ये रास ना आये, मजा तो बस गम में आया हैं.."

"तू कित्ती वेडा आहेस रे? तुला कळतंय का काय बोलतोय तू? नेहमी सरळ प्रश्न केले की असले काही फिल्मी गाणे नाहितर वाक्यं फेकतोस.. "
"ह्म्म्म्म्म्म.."
"तुला एक सांगते, तुझ्यासारख्या मूर्ख लोकांनी खरं तर प्रेमातच नाही पडलं पाहिजे, तुमच्यासाठी नाहीये ते.."
"खरंय तुझं म्हणणं.. म्हणून तर मी इथून पुढे कुणाच्याच प्रेमात नाही पडायचं असं ठरवलंय.. गम्मत आहे ना?"
"खड्ड्यात जा तू.. "
"......"
"कसा रे तू? काय म्हणू मी तरी? कधी तरी ऐकत जा.. कधी तरी.. तुझी एवढी जीवाभावाची मैत्रीण म्हणून तरी.."
"ह्म्म्म्म्म्म.. जाऊदे ना.. सोड.. मी असाच आहे.. विचित्र.. तू नको वाईट वाटून घेवूस.."
"तुला फक्त चांगला पाहायचंय रे मला, असं सध्या चालू आहे तसा नाही.."
"ह्म्म्म्म.. सगळंच आपल्याला वाटतं तसं होत नसतं आयुष्यात.. सच इज लाईफ.."
"परत तेच. तुला समजावणं अशक्य आहे बाबा.. हात टेकले मी तुझ्यासमोर.."
"हं...."
"काळजी घे रे प्लीज.. नीट राहा.. आणि आयुष्यात खूप काही घडत असतं. मुक्काम बदलत राहतात, जे चांगलं ते घेवून पुढे चालत राहायचं असतं फक्त.."
"हं.... बोलू नंतर.. बाय.."
"बाय.. टेक केअर..."

---------------------------------------------------------------------------------------------------

"साले, तीन बार तुझे फोन किया? किधर रखा है? उठाता क्यूं नहीं भोसडीके?"
"अं.... तू फोन केला होतास? नाही कळालं.."
"नीचे टेंपो खडा है, सामान शिफ्ट करना है के नहीं?"
"अरे हो.. करायचंय ना.. पण सामान सगळं पॅक नाही झालं वाटतं अजून.."
"नाही झालं? सगळं पॅक झालंय.. सगळे बॉक्स एकावर एक रचून झालेत.. रूम ओस पडलीये. कुठेच काही उरलं नाहीये."
"खरंच?"
"मग काय तर? काही राहिलं नाहिये इथे आता तुझं.."
"अरे पण, खरंच सगळं नाही पॅक झालं अजून.. काहितरी राहिल्यासारखं वाटतंय.. काहितरी जवळचं.. खूप आतलं.."
"तुझ्या डोक्यावर परिणाम झालाय का? सगळं तर पॅक झालंय.. उचल ते, आणि खाली चल आधी.."
"हं......"

कसल्याश्या तंद्रीत सगळं सामान गाडीत चढवलं गेलं. मित्रही पुढे जावून बसला.

"चल रे, बैस. निघायचंय आता."
"अं.... फक्त दोनच मिनिटं हा. मी परत वरती जावून शेवटचं पाहून येतो काही राहिलंय का?"
"पागल है तू.. कुछ नहीं बचा, बोल रहा हूं ना. ठीक है फिर भी, जाके आजा जल्दी. मैं इधर ही वेट करता हूं.."

---------------------------------------------------------------------------------------------------

रूमचा दरवाजा उघडून आत पाऊल टाकलं, तर सगळं ओस पडलेलं. एखाद्या भग्न वास्तूसारख्या अस्पष्टशा खाणाखुणा उरलेल्या. त्याला एकदम गलबलून आलं, तसाच मटकन खाली बसला तो..

"निघालास?"
"हं.... निघावं तर लागणारच ना? संपला मुक्काम इथला आता. सगळं गोळा करून घेवून जायचंय. पुढच्या प्रवासासाठी. इथल्या मुक्कामाचं गणित सोडवत. जमेचं सोबत घेवून, उण्याची वजावट करून. हाती काय उरलं असेल ते.."
"ह्म्म्म्म.. "
"एक शेवटची गोष्ट राहिलीये रे.. एक काम होतं तुझ्याकडे. करशील तेवढं?"
"जमण्यासारखं असलं तर करेन ना.. बोल.."
"ह्म्म्म्म.. वाट बदलली माझी आता, आयुष्यात परत हा मुक्काम कधीच येणार नाही. हा रस्ता फक्त पुढे जातो, मागे नाही येता येत इथे. पण मी जरी इथे नसलो तरी तू तरी कधीतरी येत राहशील ना इथे?"
"कदाचित हो.. म्हणजे खरं सांगायचं तर एखादी वेडी रात्र नक्कीच घेवून येईल इथे.. काय म्हणायचंय तुला?"
"मी म्हणतो ते कदाचित कधीच शक्य नाही, पण जर ती चुकून तुला इथे दिसली तर एक शेवटचा निरोप देशील तिला?"
"ह्म्म्म्म्म्...."
"मला स्वतःला काय वाटतंय हेच नीट कळत नाही, पण साहिरच्या या ओळींसारखं वाटतंय नक्कीच. ऐकवशील तिला?"
"हं...."

कभी कभी मेरे दिल में ख्याल आता है,
की ज़िंदगी तेरी जुल्फों कि नर्म छांव में गुजरने पाती,
तो शादाब हो भी सकती थी.
यह रंज-ओ-ग़म की सियाही जो दिल पे छाई हैं,
तेरी नज़र की शुआओंमे खो भी सकती थी.
मगर यह हो न सका,
मगर यह हो न सका, और अब ये आलम है,
की तू नहीं, तेरा ग़म, तेरी जुस्तजू भी नहीं.
गुज़र रही है कुछ इस तरह ज़िंदगी जैसे,
इसे किसी के सहारे की आरजू भी नहीं.
न कोई राह, न मंजिल, न रौशनी का सुराग,
भटक रहीं है अंधेरों में ज़िंदगी मेरी,
इन्ही अंधेरों में रह जाऊँगा कभी खो कर,
मैं जानता हूँ मेरी हम-नफस, मगर यूंही,
कभी कभी मेरे दिल में ख्याल आता है..


कभी कभी मेरे दिल में ख्याल आता है..

३५. शिकरण..

मी कच्च्या केळ्यासारखा द्वाड,
अन् तू धारोष्ण दुधासारखी,
फेसाळणारी,
शुभ्र, नितळ, उबदार..

तुझ्या मखमली कायेच्या विरहात,
खुंटीला टांगलेला जीव,
पिकून पडला चित्री पिवळाजर्द..
तू मात्र शेकोटीचे असह्य चटके सोसत,
माझ्यावरचं सर्व प्रेम एकवटून,
दाट सायेत मूक कबुली देत..

तुझं उतू जाणारं प्रेम पाहिलं,
अन् माझी कितीही सालवटं निघत,
काळजाचे तुकडे पडले,
तरी हसत राहिलो मी,
शेवटच्या घटकेपर्यंत..

नशिबी होतंच ना शेवटी आपल्या मीलन..

तुझ्या दाट प्रेमाच्या सायेत,
आकंठ बुडून,
त्याने वरून पांघरलेल्या,
गोड साखरेच्या दुलईत,
तू जेव्हा घट्ट बिलगलीस मला,
मधुर तरंगांची शिरशिरी,
रोमरोम भर उजळत,
जीव पुरता विरघळून गेला,
तुझ्यात एकजीव होण्या..

खरंच सांगतो तुला,
त्या एका क्षणासाठी,
कितीही "शिखरं" आणि "रणं" जिंकायची
तयारी आहे माझी,
हे शिक(तू)राणी..

३४. हसू..

लहानपणी खूप हसलो की आई म्हणायची,
अरे बास आता,
जास्त नको हसू,
नाहीतर रडशील नंतर..

आताशा रोज खूप हसायचा
सराव करून घेतोय..
काय माहीत एखाद्या असह्य रात्री,
तिचे बोल खरे ठरले तर?
(मूळ कविता इथे आहे - http://www.maayboli.com/node/27186
वर्षा - शीर्षक सुचवल्याबद्दल खूप आभार.. स्मित ) -----------------------------------------------------------------------

इतक्या झोकांड्या
खाऊनही, उभाच राहतोस..
कित्येकदा ठेचाळतोस,
धरपडतोस,
तरफडतोस,
पण, पुन्हा उभाच!

चेहर्‍यावर तीच धुंदी लेवून!
ब्रम्हानंदी टाळी लागल्याची,
बेबंद, बेफाम,
सुसाट चढणारी!!

कसं जमतं तुला?
सगळ्यांना सावरायला लावणं?
बिनबुडाचं हसणं?
चारचौघांच्या आधाराने उभं ठाकणं?

अगं,
मी काहीही विशेष करत नाही,
निसर्गापासून बनलेला "सोमरस"
रोज टाकण्याशिवाय!!

३२. काल रात्री..

काल रात्री तुफान पाऊस पडला इथे.

खिडकीच्या आतून,
तावदानावरचे ओघळलेले थेंब पाहताना,
काहीतरी जळत होतं खोलवर.

तुझ्यासारखं चिंब भिजावसं वाटलं अनेकदा.
पण त्याची राख होऊ द्यायला,
धजावलं नाही मन.

नकळत खिडकी उघडली तेव्हा,
दोन चार थेंब,
ओघळलेच हातावर.
कसल्याश्या तंद्रीतून चटकन भानावर आणत.

नाही म्हटलं तरी,
खिडकी बंद करणं,
एवढंच हातात होतं मग.

तो मात्र कोसळत राहिला रात्रभर..

३१. वाट..

आठवतंय तुला?

घनगर्द काळ्याकुट्ट अंधारात,
तुझा हात हातात घेऊन,
मोजून पावलं टाकताना,
हरवून गेलेलो आपण.

कुठुनसा असंख्य काजव्यांचा थवा,
क्षणार्धात सर्वकाही उजळवत,
घेऊन गेलेला आपल्याला,
रेतीभरल्या त्या अज्ञात वाटेवर.

समिंदरावर सांडलेल्या पार्‍याची,
पखरण करणार्‍या अल्लड लाटांचा,
अव्याहत गुंजणारा खळखळाट,
मनभर मुरवत पहुडलेलो आपण,
पौर्णिमेच्या चंद्राच्या उबदार कुशीत.
कधीही न विलगण्यासाठी..

आताशा ती वाट,
काटयांमध्ये कुठेतरी हरवलीय म्हणे..

आजही एखादा चुकार काजवा,
आपलं सर्वांग पेटवत,
शोधत असतो तिच्या खुणा.
रात्रभर.

मागत असतो शेवटचं देणं.
काट्यांपलिकडची ती एक बंदिस्त लाट,
अन् पौर्णिमेच्या चंद्राचा एक छोटासा कवडसा..

३०. निद्रिस्त..

आठवणी.

मनाच्या एका खोलवरशा कप्प्यात,
अलवार सांभाळून,
अपरिहार्यतेचं कुलूप लावलं की,
साचत राहतात फक्त,
एकावर एक.
थरावर थर.
निद्रिस्तशा ज्वालामुखीसारख्या..

उष्मा वाढतच राहतो,
तडजोडीचा.
कमजोरीचा.
असहायतेचा.
कायमच परीक्षा घेत राहतो,
सहनशीलतेचा.

एका असह्य क्षणी,
गळून पडतं सगळं काही..

वर्षानुवर्षे धुमसलेली फुकी तडजोड,
निद्रेतून जागवते हा ज्वालामुखी,
आपलं अक्राळविक्राळ रौद्ररूप दाखवत,
सगळं काही क्षणात विध्वंस करत,
मागत असते हिशेब,
आजवरच्या तगमगलेल्या क्षणांचा..

सोड,
माहिती आहे ना तुला सगळं?
मग राहू दे ना..

इतरांच्या दु:खावर,
स्वत:चे स्वार्थी इमले बांधणं,
तुला कधीच जमलं नाही.
जमणारं ही नाही.

एकंच हातात आहे तुझ्या.
मारून टाकायचं सगळं.
तुझ्या हृदयातलं..

अखंड तेवत राहणारा
निद्रिस्त ज्वालामुखी,
पूर्णपणे म्रूत होईपर्यंत..

सगळंच..

२९. सडणं..

एखादं अंग सडलं की,
कापून टाकण्यातच 'शहाणपण' असतं.
इतरांच्या लेखी.

स्वत:चाच अविभाज्य भाग,
इतक्या सहजासहजी तोडला जातो,
तेव्हा शरीराच्या वेदना बधीर होवून जातात.
हृदय मात्र करवतलं जात असतं आतमध्येच.

कापून कचर्‍यात फेकून दिलं की,
समाधान असतं सर्वांच्या मनी,
एक जीव वाचवल्याचं.
क्षुल्लक सडलेल्या अंगाच्या बदल्यात.

एके काळी जे आपलं होतं,
ते मरेपर्यंत कधीच आता असणार नाही,
ही जाणीवच थिटी करून टाकते मात्र,
त्याच्या जगण्याची उमेद.

फरक काय पडतो?
शेवटी सडलेलंच होतं ना सगळं काही?
नाकं मुठीत धरून दुर्गंधी सोसण्याशिवाय,
तुझ्यासाठी हा पर्याय बराच नाही का?

ठेच तर तुलाच लागली होती..
तूच वेळेवर लक्ष नाही दिलंस..

शेवटी दोष पूर्णपणे तुझाच..

२८. स्वप्न..

धुक्याची दुलई पांघरून,
साखरझोपेत पहूडलेल्या शिखरांना,
हळूच स्पर्शत जाणारा,
शिरशिरी भरवणारा वारा,
अन् सोबतीला पर्जन्यधारा.

अर्धोन्मिलीत पहाटेच्या,
किलकिल्या डोळ्यातून,
टपटप पडणार्‍या गारा वेचण्याची,
तुझी अल्लड कसरत.

ओंजळभर गारा जमवून दमल्यावर,
दूरवर दिसलेला तुला एकटाच तो,
अन् तिथेच जायचंय मला,
म्हणून अडून बसलेली तू.

तू असा लडिवाळ हट्ट केला की,
नाही हा शब्दच नाहीसा होतो बघ.
त्या शुभ्र ढगाच्या,
पिंजलेल्या मखमलीवर,
अलगद झेपावून,
मनमुराद हुंदडतो आपण,
त्याचा सगळा पाऊस संपवेपर्यंत.

तुझा एकुलता एक ढग,
बिचारा बरसून थकून गेला की,
हळूच त्याच्या एका सरीला धरून,
उतरतो उंच देवदार वृक्षाच्या शेंड्यावर.

तुझी खोडी काढण्याची सवय,
अजून जात नाही बघ.
तुझ्या चंद्राच्या नाजूक गालावर,
हळूच एक टिचकी मारून,
बिचार्‍याला खडबडून जागं केलं की,
सुळकन उतरत जातो आपण,
तुझ्या इवलुश्या कौलारू घराच्या चिमणीत.

तुझा चंद्र पण एव्हाना,
तुझ्या खोडीस दाद देत,
हसत असतो छानशी खळी पाडत.

पावसात चिंब भिजून,
तू कडकडून हुडहुडली असतेस.
तुझी कंपणारी सुबक काया,
विरघळून टाकते अंतर्बाह्य.
माझं सगळं शरीर एकवटलेलं असतं,
तुला सामवयाला डोळ्यात.

मस्त फायरप्लेस पेटवून देतो मग,
अन् तुझ्या आवडीची गझल रेकॉर्ड.
फायरप्लेसच्या तडकत राहणार्‍या ज्वाळेबरोबर,
हृदयातही वाढलेली असते,
थोडी थोडी धडधड.

स्कॉचचे दोन पेग भरून,
चियर्स! म्हणत,
पाहत राहतो फक्त तुझ्या डोळ्यांत.
स्कॉच जास्त धुंद की तुझे डोळे?
कठीण प्रश्न आहे खरंच!

नकळत ओठ खोडी करायचा प्रयत्न करतात,
तुझ्या गालावरची लाली टिपण्याचा.
तू वेडा आहेस म्हणत,
लटकेच वळतेस,
अन अलगद सोफ्यावर रेंगाळतेस.
शुभ्रशी चादर ओढून.

स्कॉचचा एक घोट घेत,
तुझ्या मोहक तनूच्या धुंदीत,
शांत पहुडून राहतो मग मी,
तुझ्या खांद्यावर डोकं ठेवून.
तुही अलगद कुरवाळत असतेस,
माझ्या चेहर्‍यावरची फितुर बट.

उष्णगरम श्वास मिसळत राहतात एकमेकात,
संथ गझलेच्या लयीत.
गुलाबी स्वप्न पडेपर्यंत..

ह्मम्म्म..
समजतंय आज,
काही स्वप्नं फक्त स्वप्नंच राहतात.
आपल्या हातात फक्त "पाहणं"च असतं.
आयुष्यभर..

२७. रात्र..

रात्र.
रोज नवं कोडं घेऊन आलेली.

रात्र.
मोहरलेली.
कण कण एकवटलेली.
गाढ मिठीत सुखावून,
तृप्त सुखात ओथंबलेली.

रात्र.
नशावलेली.
मैफिल सुरांची मढवलेली.
आर्त सूर लागून,
हळूच हातातून निसटलेली.

रात्र.
तळमळलेली.
आठवांचे क्षण ल्यालेली.
पहिल्या पावसात भिजून,
स्वत: मृदगंध हरवलेली.

रात्र.
मळभलेली.
झोंबणार्‍या वार्‍यात भरकटलेली.
खूप काही साचून,
आतल्या आतच गढलेली.

रात्र.
बावरलेली.
कसलाच अर्थ न लागलेली.
आसवांचे कढ पचवून,
तुझ्यासाठी हुंकारलेली.

रात्र.
विस्कटलेली.
परीसस्पर्शाच्या शोधात आसुसलेली.
तुझा स्पर्श होऊन,
सुवर्ण होण्यात स्वप्नाळलेली.

रात्र.
नाकारलेली.
कटू सत्य पांघरलेली.
हृदयाचे तुकडे करून,
मस्त निर्ढावलेली.

रात्र.
व्याकुळलेली.
अमाप आस लावलेली.
सरणावर तरी येशील म्हणून,
मरणाची वाट पाहिलेली.

रात्र.
जगणंच असह्य केलेली.

रात्र....

२६. वेध..

आजही स्पष्ट आठवतेय,
मनाच्या कोपर्‍यात कायमची कोरलेली,
ती पौर्णिमेची दुधाळ रात.

तुझ्या चहूबाजूला चांदणं सांडलेलं,
अन तुझ्या सख्या चंद्राने,
लख्ख उजळवलेला तुझा सावळा चेहरा.
फक्त माझ्याचसाठी.

तुझ्या प्रेमळ कुशीत पहूडून,
काळ्याभोर डोळ्यांतल्या चांदण्या पाहत,
विचारला होता एक साधाचसा प्रश्न,
तुझ्याच चंद्राच्या साक्षीनं.

खरं सांग,
मला कधीच कधीच विसरणार नाहीस ना?

खळखळून हसलेलीस तू तेव्हा,
अन् वास्तवाच्या दाहकतेचा चटका बसताच,
क्षणात अंतर्मुख झालेलीस.

वेडा आहेस तू म्हणे,
कितीही काही झालं तरी,
मी तुला कध्धी कध्धी विसरणार नाही.

आपल्या वाटा वेगळ्या झाल्या जरी,
माझं मन घेत राहील वेध तुझा कायमच.
माझ्या शेवटच्या क्षणापर्यंत.
पृथ्वीतलाच्या कोणत्याही कानाकोपर्‍यात
असलास जरी तु.

तुच बघ ना वेड्या,
शेवटी माझा चंद्र आहे तरी कशाला?

आज फार सरसरून आठवण आली तुझी,
अन् नकळतच आसमंतात नजर गेली,
तुझा चंद्र मात्र काळ्याकुट्ट ढगांनी
कधीच गिळून टाकला होता.

अंग शहारून आलं एकदम.
तुझ्या चंद्राला ढगांच्या तावडीतुन सोडवून,
गच्च पकडून विचारलं.

खरं खरं सांग अगदी,
ती विसरून गेलीय काय रे मला?
तिच्या मनाने वेध घेणं सोडून दिलंय का माझा?
खरंच सांग ना रे?
अगदी खरं.
शेवटचंच.

तुझा चंद्र पुरता निस्तेज झाला,
अन ढगांआड लपताना एवढंच म्हणाला,
कळतंय रे मला सगळं,
पण मी तरी काय करू?

कसलंच उत्तर न देण्याची,
सक्त ताकीद आहे रे मला..

२५. तुझी रेषा..

आज परत एकदा,
तळहातावरच्या रेषा,
पुन्हा पुन्हा तपासल्या.
तुझी रेषा मात्र,
पुसट दिसेनाशी झाली होती.

ह्मम्म्म..
त्याचं काय जातंय?
हातावर रेघोट्या ओरबडायला?
आणि दुसर्‍यांची नशीबं लिहायला?

सळसळत्या पात्यानं तुझी रेषा,
छेदून गेली कधीच माझ्या हृदयाला.
रक्तरंजीत हाताकडे पाहत,
मी ही त्याला आव्हान दिलं.

बेटा,
तू लाख कलाकुसर करशील,
माझं भविष्य लिहिण्यात.
पण एक गोष्ट विसरलास,
शेवटी हात तर माझाच आहे ना?

२४. हसू..

दुपारी सैरभैर रस्ता तुडवत आपल्याच तंद्रीत भऱकटताना, त्याला एक लहान गोंडस पोरगी खेळताना दिसली. या आधी आपण कधी हसलो होतो का हेच त्याला आठवेना, आणि मग असंच तिच्याकडे पाहून हसावसं वाटलं. नेहमीचं कृत्रिम हसू त्याच्या चेहर्‍यावरून सांडलं. उत्तरादाखल ती इतकी गोड, निरागस हसली की सणसणीत थोबाडीत मारल्यासारखं झालं त्याला. मनापासून हसण्यात एक वेगळंच चैतन्य असतं, आणि ते हसू इतकं नैसर्गिक असतं, सहज, सुंदर, निर्मळ आणि शुद्ध असतं की त्याचा कधीच आव आणता येत नाही. हसायचं आहे तर निर्भेळ हसायला शिक असंच म्हणून गेली ती. मुकाट्याने मान खाली घालून तो रस्ता तुडवत राहिला. परत तिच्याकडे पाहायचं धाडस होईना, तरी न राहवून शेवटचा एक कटाक्ष टाकलाच. अजूनही तो चैतन्याचा झरा खळाळतच होता..

आपल्या आयुष्याचं पाणी साचून कधीच डबकं होवून गेलं..

२३. राम नाही..

सुकून गेलेल्या कळ्यांत
फुलं शोधण्यात राम नाही.

नापीक जमिनीत बीजं अंकुरायाची
स्वप्नं पाहण्यात राम नाही.

दोन ध्रुवं सांधायाच्या
तुटेपर्यंतच्या प्रयत्नात राम नाही.

मधुशालाच सुखदुखात साथी तर,
मधुबालाच्या आसेत राम नाही.

या जिंदगीतून तूच वजा झाली
आता या जिंदगीत काही राम नाही.

रामालाच अवतरायला जागा सापडेना,
त्याचं नाव घेण्यात ही राम उरला नाही.

२२. मी..

मी मी म्हणत,
मी ला पोसत,
धुडकावलं सगळंच,
हृदयाच्या जवळचं,
अन् दूर कुंपणावरचं.

सावपणाचे धडे शिकवत,
लुटला सर्वांचा मी,
जो नाही बधला,
त्याचा झिडकारला मी.

माझ्याहूनही प्रचंड मोठा,
झाला कधीच मी,
छद्मी हसत आयुष्याची बाजी हरवून गेला,
मजला माझाच मी.

२१. अर्थ

खोलीभर व्यापलेल्या उदासीनतेत,
विस्कटलेल्या शरीरातील धमन्यांतून,
ठिपकत राहतं रक्त,
अव्याहत टिक टिक करत.

कवटीच्या जोडणार्‍या सांध्यावर,
अचूक हातोडा घातला की,
अलगद डोकावतो मेंदू बाहेर.

त्यात साठलेल्या कडूगोड आठवणी,
कातरून विलग करून,
पसरवून देतो सार्‍या जमिनीवर.

डोळ्यातील बुब्बुळं एकवटून,
कितीही लक्ष केंद्रित केलं,
तरी कशाचाच काही अर्थ लागत नाही,
डोळ्यातून पाणी पाझरेपर्यंत.

मग त्या एका एका तुकड्यावरून,
हात फिरवत सारवून घेतो सगळी जमीन,
अगदी लालभडक होईपर्यंत.

आठवणींचे तुकडे कधीच विरून जातात,
अन हातावर उरतं फक्त साकळलेलं रक्त.
त्याच्याकडे पाहत राहतात मग बुब्बुळं,
निर्विकारपणे.

तोच हात तोंडावरून खसाखसा फिरवत,
चेहरा रंगवून घेतो,
पूर्ण लालेलाल होईपर्यंत.

काहीतरी निसटल्याची जाणीव,
कुणीतरी हरवल्याची जाणीव,
होत असते पुसटशी.

पण,
कशाचाच काही अर्थ लागत नाही.

२०. आज अचानक..

आज अचानक लक्षात आलं,
वर्तमानाच्या बोचर्‍या थंडीपासून,
स्वत:ला वाचवायच्या प्रयत्नात,
गोठून गेलंय सर्व काही.

नकळत कधीच हरवून गेलो,
भूतकाळातील पहिल्या पावसाचे,
तनमन तृप्त करणारे थेंब,
अन् दरवळणार्‍या मातीचा सुगंध.

भूत वर्तमानाच्या या रगाड्यात,
कुस्करून विलीन झाल्या आठवणी.
भविष्यातील दाहक वैशाखवणवा,
तोच असेल का आता सोबतीला?

आयुष्य खरंच एवढं अतर्क्य असतं?

Blogger Templates by Blog Forum