४. भेजातली अळी सरकते तेव्हा..
Monday, 28 February 2011 by The Last Redemption
भेजातली अळी सरकते तेव्हा..
मी ही नसतो माझा..
तू ही नसतेस माझ्या स्वप्नातली..
पूर्ण मेंदू पोखरलेला असतो त्या अळीने कधीच..
आणि माझा झालेला असतो फक्त गुलाम..
सुरु करते ती तिचा विक्रूत खेळ..
मी पाहतो त्याकडे..
हतबलपणे..
हताशपणे..
खरंच मला असं म्हणायचंय का?
अगदी आतून तर नक्कीच नाही..
मग काय चालवलंय काय हिने नक्की?
ती खरी की मी खरा?
कसं समजणार तुलाही?
जर माझाच घात करतेय ती तर?
ह्म्म्म.. कोण पोसतंय तिला नक्की?
मी तर नाही..
पण माझा अहं..
तो तर आहेच..
कायम माझ्या वरचढ..
सदा माझ्यावर मात करत आलेला..
माझं खरं रूप कायम लपवत राहिलेला..
कायम मला डोईजड..
तुला खरं सांगू?
काय काय करायला लावतात..
मग हे दोघे हात मिळवून..
धुरांची वलयं आणि मदिरेचा महापूर..
तुटणारी नाती.. आणि विस्कटलेले अर्थ..
खरंच मला हे अभिप्रेत आहे?
नक्कीच नाही..
खरं सांगू तुला?
धुराच्या वलयात ही तुझीच प्रतिमा उभी राहते..
आणि मदिरेच्या बेधुंद नशेत ही तुझीच आस..
सोड..
कदाचित तुला समजणार ही नाही कधीच..
मी जेव्हा तुझ्याशी जितका तुटकपणे वागतो..
तेव्हा त्याच तीव्रतेने तू मला जवळ हवी असतेस..
समजावणारी..
आंजारणारी..
गोंजारणारी..
फक्त तूच हवी असतेस..
नाहीतरी तसं ही चालूचं असतं की माझं जिणं..
रोज रोज तेच..
गांडूळासारखं व्यर्थ वळवळ करणारं..
हाड हाड म्हटलं तरी तिथेच घुटमळणारं..
आसुसलेलं..
पछाडलेलं..
तुला तरी कळतंय का?
का सरकते ही भेजातली अळी?
जर खरंच कारण समजून घ्यायला जाशील..
तेव्हा कळेल तुला माझ्या मनात काय चाललेलं असतं नक्की..
पण तुला समजेपर्यंत..
ही अळी ही माझीच..
हा भेजा ही माझाच..
आणि मी खरंच तुझा दोषी..
एकाच आशेवर जगणं आहे आता..
ही अळी कधी तरी पूर्ण मेंदू पोखरील..
आणि त्याचा कोश करून त्यात गुरफटून जाईल..
आणि एक सुंदर फुलपाखरू..
तयातून झेप घेईल..
अगदी तुझ्या आवडीचं..
सप्तरंगी..
मी ही नसतो माझा..
तू ही नसतेस माझ्या स्वप्नातली..
पूर्ण मेंदू पोखरलेला असतो त्या अळीने कधीच..
आणि माझा झालेला असतो फक्त गुलाम..
सुरु करते ती तिचा विक्रूत खेळ..
मी पाहतो त्याकडे..
हतबलपणे..
हताशपणे..
खरंच मला असं म्हणायचंय का?
अगदी आतून तर नक्कीच नाही..
मग काय चालवलंय काय हिने नक्की?
ती खरी की मी खरा?
कसं समजणार तुलाही?
जर माझाच घात करतेय ती तर?
ह्म्म्म.. कोण पोसतंय तिला नक्की?
मी तर नाही..
पण माझा अहं..
तो तर आहेच..
कायम माझ्या वरचढ..
सदा माझ्यावर मात करत आलेला..
माझं खरं रूप कायम लपवत राहिलेला..
कायम मला डोईजड..
तुला खरं सांगू?
काय काय करायला लावतात..
मग हे दोघे हात मिळवून..
धुरांची वलयं आणि मदिरेचा महापूर..
तुटणारी नाती.. आणि विस्कटलेले अर्थ..
खरंच मला हे अभिप्रेत आहे?
नक्कीच नाही..
खरं सांगू तुला?
धुराच्या वलयात ही तुझीच प्रतिमा उभी राहते..
आणि मदिरेच्या बेधुंद नशेत ही तुझीच आस..
सोड..
कदाचित तुला समजणार ही नाही कधीच..
मी जेव्हा तुझ्याशी जितका तुटकपणे वागतो..
तेव्हा त्याच तीव्रतेने तू मला जवळ हवी असतेस..
समजावणारी..
आंजारणारी..
गोंजारणारी..
फक्त तूच हवी असतेस..
नाहीतरी तसं ही चालूचं असतं की माझं जिणं..
रोज रोज तेच..
गांडूळासारखं व्यर्थ वळवळ करणारं..
हाड हाड म्हटलं तरी तिथेच घुटमळणारं..
आसुसलेलं..
पछाडलेलं..
तुला तरी कळतंय का?
का सरकते ही भेजातली अळी?
जर खरंच कारण समजून घ्यायला जाशील..
तेव्हा कळेल तुला माझ्या मनात काय चाललेलं असतं नक्की..
पण तुला समजेपर्यंत..
ही अळी ही माझीच..
हा भेजा ही माझाच..
आणि मी खरंच तुझा दोषी..
एकाच आशेवर जगणं आहे आता..
ही अळी कधी तरी पूर्ण मेंदू पोखरील..
आणि त्याचा कोश करून त्यात गुरफटून जाईल..
आणि एक सुंदर फुलपाखरू..
तयातून झेप घेईल..
अगदी तुझ्या आवडीचं..
सप्तरंगी..