२. व्रण

एकटाच चालतो मी..
सरावलेल्या या पायवाटेवरुन..
ना कसली आशा नी कोणती अपेक्षा..
फक्त एकटाच चालत राहतो मी..

माझ्या ही नकळत हा मोड येतो..
आणि ही वाट जणू मला खुणावते.. 
खरंच खूप मोहक.. खूप सुंदर..
अगदी स्वप्नवत अशी ही..

अनामिक ओढीने मी..
तुडवू लागतो ही वाट..
अगदी झपाटल्यासारखी..
अधाश्यासारखी..

सगळंच काही हवं हवंस..
लोभस, गोंडस, अगदी परीकथेसारखं..
स्वर्ग ही दोन बोटं उरणारं..
मखमली स्वप्न जसं..

मला कधी कधी प्रश्न पडतो..
हे स्वप्नंच आहे की आहे हे वास्तव..
गुलाबी नशेत गर्क होत..
भान ही नाही उरत या उत्तराचं..

मदहोश बेधुंद असा जोरात ठेचकाळतो..
आणि सगळंच कोलमडून पडतं मग..
अगदी पत्त्याच्या बंगल्यासारखं..
भाळी गहिरी खोच पडते..
भळाभळा रक्त वाहत असतं फक्त..

मी त्याच्या लालभडक रंगाकडे पाहत राहतो..
स्तब्धपणे..
सगळ्याच संवेदना बधीर झालेल्या असतात अशा वेळी..
थंड आणि निर्विकार..

हळूहळू जाणीव होत जाते फक्त..
काहीतरी आपल्यातून निसटत असल्यासारखी..
कोणीतरी ह्रुदयाची शकलं करतंय..
आणि आपण फक्त बेबस, लाचार..
केविलवाणे..
ह्याच भावनेचा काहूर..

संवेदना परतू पाहतात पुन्हा..
पडलेली जखम ही भरु लागते..
खपली धरते काळानुरूप..
आणि पिकून गळून पडते कधीशी..

जाताना मात्र देते एक खोलवर असा व्रण..
जन्मी कधीही न मिटण्यासारखा..
मीही सरावतो मग त्याला..
चालत राहतो धोपट वाट पुन्हा..

कधी काही घडलंच नाही असं..
हीच खूणगाठ मनाशी बांधत..

एखाद्या कातरवेळी नजर जाते त्या व्रणावर..
सगळेच बांध मोडून पडतात मग..
वेदनेचा महापूर ओसंडून वाहत राहतो..
आणि डोळे लालभडक रक्त गाळत असतात.. 

आठवते ती मोहक वाट अशावेळी..
मन शोधत राहतं पुन्हा पुन्हा त्या पाऊलखुणा..
पण पाय मोडेपर्यंत ती वाट तुडवली तरी..
सगळंच अनोळखी वाटत राहतं..
ती आता जणू मला ओळखच नाकारत असते..

हे सगळंच आपलं..
तरीही हे सगळंच परकं..
सांधतो आपल्यातलं अंतर हा एकुलता एक व्रण..
तेवढाच एक दुवा आपल्यातला..
जो ती ही नाकारू शकत नाही कधीच..
मूकपणेही..

ह्याच वाटेवर कधीतरी ठेचकाळलेलो..
फक्त एवढाच अबोल करार असतो आता आपल्यात..

0 comments:

Blogger Templates by Blog Forum