२२. मी..

मी मी म्हणत,
मी ला पोसत,
धुडकावलं सगळंच,
हृदयाच्या जवळचं,
अन् दूर कुंपणावरचं.

सावपणाचे धडे शिकवत,
लुटला सर्वांचा मी,
जो नाही बधला,
त्याचा झिडकारला मी.

माझ्याहूनही प्रचंड मोठा,
झाला कधीच मी,
छद्मी हसत आयुष्याची बाजी हरवून गेला,
मजला माझाच मी.

२१. अर्थ

खोलीभर व्यापलेल्या उदासीनतेत,
विस्कटलेल्या शरीरातील धमन्यांतून,
ठिपकत राहतं रक्त,
अव्याहत टिक टिक करत.

कवटीच्या जोडणार्‍या सांध्यावर,
अचूक हातोडा घातला की,
अलगद डोकावतो मेंदू बाहेर.

त्यात साठलेल्या कडूगोड आठवणी,
कातरून विलग करून,
पसरवून देतो सार्‍या जमिनीवर.

डोळ्यातील बुब्बुळं एकवटून,
कितीही लक्ष केंद्रित केलं,
तरी कशाचाच काही अर्थ लागत नाही,
डोळ्यातून पाणी पाझरेपर्यंत.

मग त्या एका एका तुकड्यावरून,
हात फिरवत सारवून घेतो सगळी जमीन,
अगदी लालभडक होईपर्यंत.

आठवणींचे तुकडे कधीच विरून जातात,
अन हातावर उरतं फक्त साकळलेलं रक्त.
त्याच्याकडे पाहत राहतात मग बुब्बुळं,
निर्विकारपणे.

तोच हात तोंडावरून खसाखसा फिरवत,
चेहरा रंगवून घेतो,
पूर्ण लालेलाल होईपर्यंत.

काहीतरी निसटल्याची जाणीव,
कुणीतरी हरवल्याची जाणीव,
होत असते पुसटशी.

पण,
कशाचाच काही अर्थ लागत नाही.

२०. आज अचानक..

आज अचानक लक्षात आलं,
वर्तमानाच्या बोचर्‍या थंडीपासून,
स्वत:ला वाचवायच्या प्रयत्नात,
गोठून गेलंय सर्व काही.

नकळत कधीच हरवून गेलो,
भूतकाळातील पहिल्या पावसाचे,
तनमन तृप्त करणारे थेंब,
अन् दरवळणार्‍या मातीचा सुगंध.

भूत वर्तमानाच्या या रगाड्यात,
कुस्करून विलीन झाल्या आठवणी.
भविष्यातील दाहक वैशाखवणवा,
तोच असेल का आता सोबतीला?

आयुष्य खरंच एवढं अतर्क्य असतं?

१९. असह्य..

तुझ्या आठवणींच्या कारावासात,
तळमळतोय प्रत्येक क्षण.

तो बरसलेला श्रावण,
तुझं खळाळतं हसू,
ओझरतं अलवार चुंबन,
अन् एकजीव झालेले श्वास.

तुझ्या श्‍यामल तनूचा,
मोहक वेडावणारा गंध,
अल्लड बटेतून विरघळलेले दोन थेंब,
अन् काळजाचं झालेलं पाणी पाणी.

माझ्या विरहाच्या चाहूलीने,
तुझे कोसळलेले बांध,
खोलवर कातरलेलं हृदय,
अन् ओठावरचं खोटंच हसू.

कठोर होत सोडवलेली,
तुझी अथांग मिठी,
अन् जपून ठेवलेली बुचाची फुलं,
तुझ्या आठवणीत आजही.

सगळं सगळं परत घेऊन जा.
सगळंच,
आणि जमलं तर देऊन जा देणगी,
स्मृतीभ्रंशाची.

असह्य झालंय गं खरंच आता,
फार असह्य,
अन् तुझ्या आठवणीच्या कारावासात,
तळमतोय प्रत्येक क्षण.

एकदाचं मुक्त करून टाक सखे,
तुझ्या हातच्या शेवटच्या प्याल्याने,
संजीवनीचा असो वा हलाहल,
फक्त ओसंडू दे तुझ्याच हाताने.

तुझ्या गळ्याची शप्पथ,
फार असह्य झालंय गं आता..

१८. आठवण

"एक प्रॉमिस करशील?"
"प्रॉमिस? आज काय हे अचानक?"
"सांग ना रे प्लीज.. करशील प्रॉमिस?"
"ह्मम्म्म.. तुला माहिती आहे ना, मी तुझ्यासाठी काहीही करू शकतो.."
"माहितीये रे राजा मला, आणि म्हणूनच आज मला प्रॉमिस हवंय तुझ्याकडून.."
"अगं पण आधी सांगशील तरी नक्की काय ते.."
"आधी प्रॉमिस.."
"ओके बाबा.. प्रॉमिस.."

"ह्मम्म्म.. इथून पुढे तू कधीच माझी आठवण काढायची नाहीस.. "
"....."
"....."
"तुला कळतंय का काय मागतेयस तू? आठवण कोणी काढत नसतं, ती आपोआप येत असते आतून.."
"ह्मम्म्म.. म्हणून मग एकदा आली की परत कधीच येऊ द्यायची नाही दिवसभरात.. "
"...."
"आणि कायम लक्षात ठेव, तू प्रॉमिस केलं आहेस.. "
"...."

हं.. आता मरण्याशिवाय दुसरा पर्याय तरी उरला कुठे?
दूर शून्यात नजर लावत तो स्वत:शीच पुटपुटला..

१७. आयुष्य कसं असावं?

आयुष्य कसं असावं?
सिगरेट सारखं..
त्याच्या दु:खात,
स्वता:ला पेटवलेलं.
त्याच्या औट घटकेच्या सुखासाठी,
स्वत्व जाळलेलं.
त्याचे ओठ चुंबून,
स्थळकाळ भुलवणारं.
संपत आलं जरी,
त्याला समजावून चुटपुटणारं.
शेवट पायदळी तुडवलं जाणार हे जाणूनही,
त्याचं दु:ख आपलसं करणारं.

आयुष्य कसं असावं?
सिगरेट सारखं.
स्वत: राख होत,
क्षणिक का होईना,
त्याच्या संपूर्ण रोमारोमात भिनलेलं.

१६. कुणाला काय त्याचं?


काल अवसच्या रातंला,
पाल भयाण चुकचुकली,
शकून होता का अपशकून?
कुणाला काय त्याचं?

कुत्र्याच्या इमानदारीने,
लोंडा घोळत लाळ घोटली,
हाड हाडच झाली ना जीवाची?
कुणाला काय त्याचं?

मदिरेच्या धुंद प्याल्यात,
तुझीच प्रतिमा थरथरली,
अत्रुप्त तहान वाहवली.
कुणाला काय त्याचं?

सिगरेटच्या धुम्रवलयात,
धुसरलं पोळलेलं हृदय अन् शरीर,
रात गाढ बिनधास्त सुखावली.
कुणाला काय त्याचं?

नीरव डांबरी रस्त्याची शांतता,
माझ्या रक्ताने शहारली,
बघ्यांचा क्षणिक चिवचिवाट,
मेला का जगला?

खरंच..
चार दिस उलटल्यावर,
कुणाला काय त्याचं?

Blogger Templates by Blog Forum