३५. शिकरण..

मी कच्च्या केळ्यासारखा द्वाड,
अन् तू धारोष्ण दुधासारखी,
फेसाळणारी,
शुभ्र, नितळ, उबदार..

तुझ्या मखमली कायेच्या विरहात,
खुंटीला टांगलेला जीव,
पिकून पडला चित्री पिवळाजर्द..
तू मात्र शेकोटीचे असह्य चटके सोसत,
माझ्यावरचं सर्व प्रेम एकवटून,
दाट सायेत मूक कबुली देत..

तुझं उतू जाणारं प्रेम पाहिलं,
अन् माझी कितीही सालवटं निघत,
काळजाचे तुकडे पडले,
तरी हसत राहिलो मी,
शेवटच्या घटकेपर्यंत..

नशिबी होतंच ना शेवटी आपल्या मीलन..

तुझ्या दाट प्रेमाच्या सायेत,
आकंठ बुडून,
त्याने वरून पांघरलेल्या,
गोड साखरेच्या दुलईत,
तू जेव्हा घट्ट बिलगलीस मला,
मधुर तरंगांची शिरशिरी,
रोमरोम भर उजळत,
जीव पुरता विरघळून गेला,
तुझ्यात एकजीव होण्या..

खरंच सांगतो तुला,
त्या एका क्षणासाठी,
कितीही "शिखरं" आणि "रणं" जिंकायची
तयारी आहे माझी,
हे शिक(तू)राणी..

३४. हसू..

लहानपणी खूप हसलो की आई म्हणायची,
अरे बास आता,
जास्त नको हसू,
नाहीतर रडशील नंतर..

आताशा रोज खूप हसायचा
सराव करून घेतोय..
काय माहीत एखाद्या असह्य रात्री,
तिचे बोल खरे ठरले तर?
(मूळ कविता इथे आहे - http://www.maayboli.com/node/27186
वर्षा - शीर्षक सुचवल्याबद्दल खूप आभार.. स्मित ) -----------------------------------------------------------------------

इतक्या झोकांड्या
खाऊनही, उभाच राहतोस..
कित्येकदा ठेचाळतोस,
धरपडतोस,
तरफडतोस,
पण, पुन्हा उभाच!

चेहर्‍यावर तीच धुंदी लेवून!
ब्रम्हानंदी टाळी लागल्याची,
बेबंद, बेफाम,
सुसाट चढणारी!!

कसं जमतं तुला?
सगळ्यांना सावरायला लावणं?
बिनबुडाचं हसणं?
चारचौघांच्या आधाराने उभं ठाकणं?

अगं,
मी काहीही विशेष करत नाही,
निसर्गापासून बनलेला "सोमरस"
रोज टाकण्याशिवाय!!

३२. काल रात्री..

काल रात्री तुफान पाऊस पडला इथे.

खिडकीच्या आतून,
तावदानावरचे ओघळलेले थेंब पाहताना,
काहीतरी जळत होतं खोलवर.

तुझ्यासारखं चिंब भिजावसं वाटलं अनेकदा.
पण त्याची राख होऊ द्यायला,
धजावलं नाही मन.

नकळत खिडकी उघडली तेव्हा,
दोन चार थेंब,
ओघळलेच हातावर.
कसल्याश्या तंद्रीतून चटकन भानावर आणत.

नाही म्हटलं तरी,
खिडकी बंद करणं,
एवढंच हातात होतं मग.

तो मात्र कोसळत राहिला रात्रभर..

३१. वाट..

आठवतंय तुला?

घनगर्द काळ्याकुट्ट अंधारात,
तुझा हात हातात घेऊन,
मोजून पावलं टाकताना,
हरवून गेलेलो आपण.

कुठुनसा असंख्य काजव्यांचा थवा,
क्षणार्धात सर्वकाही उजळवत,
घेऊन गेलेला आपल्याला,
रेतीभरल्या त्या अज्ञात वाटेवर.

समिंदरावर सांडलेल्या पार्‍याची,
पखरण करणार्‍या अल्लड लाटांचा,
अव्याहत गुंजणारा खळखळाट,
मनभर मुरवत पहुडलेलो आपण,
पौर्णिमेच्या चंद्राच्या उबदार कुशीत.
कधीही न विलगण्यासाठी..

आताशा ती वाट,
काटयांमध्ये कुठेतरी हरवलीय म्हणे..

आजही एखादा चुकार काजवा,
आपलं सर्वांग पेटवत,
शोधत असतो तिच्या खुणा.
रात्रभर.

मागत असतो शेवटचं देणं.
काट्यांपलिकडची ती एक बंदिस्त लाट,
अन् पौर्णिमेच्या चंद्राचा एक छोटासा कवडसा..

३०. निद्रिस्त..

आठवणी.

मनाच्या एका खोलवरशा कप्प्यात,
अलवार सांभाळून,
अपरिहार्यतेचं कुलूप लावलं की,
साचत राहतात फक्त,
एकावर एक.
थरावर थर.
निद्रिस्तशा ज्वालामुखीसारख्या..

उष्मा वाढतच राहतो,
तडजोडीचा.
कमजोरीचा.
असहायतेचा.
कायमच परीक्षा घेत राहतो,
सहनशीलतेचा.

एका असह्य क्षणी,
गळून पडतं सगळं काही..

वर्षानुवर्षे धुमसलेली फुकी तडजोड,
निद्रेतून जागवते हा ज्वालामुखी,
आपलं अक्राळविक्राळ रौद्ररूप दाखवत,
सगळं काही क्षणात विध्वंस करत,
मागत असते हिशेब,
आजवरच्या तगमगलेल्या क्षणांचा..

सोड,
माहिती आहे ना तुला सगळं?
मग राहू दे ना..

इतरांच्या दु:खावर,
स्वत:चे स्वार्थी इमले बांधणं,
तुला कधीच जमलं नाही.
जमणारं ही नाही.

एकंच हातात आहे तुझ्या.
मारून टाकायचं सगळं.
तुझ्या हृदयातलं..

अखंड तेवत राहणारा
निद्रिस्त ज्वालामुखी,
पूर्णपणे म्रूत होईपर्यंत..

सगळंच..

२९. सडणं..

एखादं अंग सडलं की,
कापून टाकण्यातच 'शहाणपण' असतं.
इतरांच्या लेखी.

स्वत:चाच अविभाज्य भाग,
इतक्या सहजासहजी तोडला जातो,
तेव्हा शरीराच्या वेदना बधीर होवून जातात.
हृदय मात्र करवतलं जात असतं आतमध्येच.

कापून कचर्‍यात फेकून दिलं की,
समाधान असतं सर्वांच्या मनी,
एक जीव वाचवल्याचं.
क्षुल्लक सडलेल्या अंगाच्या बदल्यात.

एके काळी जे आपलं होतं,
ते मरेपर्यंत कधीच आता असणार नाही,
ही जाणीवच थिटी करून टाकते मात्र,
त्याच्या जगण्याची उमेद.

फरक काय पडतो?
शेवटी सडलेलंच होतं ना सगळं काही?
नाकं मुठीत धरून दुर्गंधी सोसण्याशिवाय,
तुझ्यासाठी हा पर्याय बराच नाही का?

ठेच तर तुलाच लागली होती..
तूच वेळेवर लक्ष नाही दिलंस..

शेवटी दोष पूर्णपणे तुझाच..

Blogger Templates by Blog Forum